Huis energetisch reinigen.

Iedereen reinigt op haar eigen manier en ik wil tegen je zeggen dat wat en hoe je kiest precies past bij jou, dit moment en wat je aankan. De beschrijving hieronder is hoe ik het doe en hoe ik het zie en ervaar. Dit is dus niet DE waarheid. Ik geloof dat je zelf kan voelen hoe het voor jou fijn is.

Wij reinigen ons huis op verschillende momenten in het jaar. Eén van de standaard momenten in het jaar is rond de jaarwisseling in het oude jaar. Je zou het ook kunnen doen wanneer je veel ziek bent, wanneer het je niet lukt om te vertragen en je eigen ruimte in te nemen of wanneer je moe, futloos bent en veel hoofdpijn hebt.

Reinigen kan je doen door donkere energie uit je huis te halen. Niks zweverigs maar iets heel aards. Dat wat niet goed voelt transformeer je in iets wat wel goed voelt.

Begin

Zelf begin ik met het schoonmaken en opruimen van mijn huis. Gewoon zoals je dat zelf prettig vind. Voel je dat er een “grote” schoonmaak nodig is dan kun je dit doen maar voel even wat voor jou fijn en comfortabel is.

En dan ga ik verder in deze volgorde;

  • Dan zorg ik dat iedereen even op 1 plek in het huis is of even het huis uit is. Dit geeft mij de mogelijkheid rustig te worden maar dat kan voor jou heel anders zijn.
  • Ik zorg voor mezelf, ik ben geaard en zoniet dan doe ik even een oefening om te aarden.
  • Ik gooi alle ramen open, dat zorgt al voor een andere energie omdat het zorgt voor stroming. En waar stroming is, is transformatie.
  • Ik zet muziek op die alle ruimtes in het huis vullen, wij hebben daar een mooi systeem voor maar je kan er ook voor kiezen de muziek mee te nemen naar iedere kamer. De keuze van muziek is wederom aan jou, ik kies altijd op gevoel en vraag mezelf af wat is er nodig. Je kunt bijvoorbeeld aardende muziek opzetten of gewoon muziek die je prettig vind om naar te luisteren.
  • Dan begin ik met wierook te plaatsen in de ruimtes. Je kunt kiezen voor een wierook met een bepaalde geur en doel. Belangrijk is dat je kiest voor iets wat je prettig vind.
  • Ik begin met reinigen boven in huis, en werk naar beneden. Dat doe ik eigenlijk altijd met energie. (Uitzonderingen daargelaten)
  • Dan neem ik hout, deel van een plant of kruid, die steek ik aan zodat het smeult en begint te roken. Hoe meer het rookt op bepaalde plekken hoe meer er gereinigd moet worden, blijf dan even staan. Ik beweeg dan van achter in de kamer naar de deur. De plekken die bij mij extra aandacht krijgen zijn hoeken, plekjes waar het veilig mag zijn (bed, stoel, bank enz enz) en de deurposten.
  • De rook kun je verplaatsen met een veer maar ik vertrouw er altijd op dat de rook zich verplaatst naar de plekken waar het nodig is.
  • Een plek in het huis die ik intenser reinig zijn de trappenhuizen en de plekken waar andere mensen, mensen die niet tot ons gezin behoren.
  • Je kunt ook intenties gebruiken.
  • Het gaat er niet zozeer om dat je “iets” wegstuurt of echt iets ziet. Het gaat om de energie verandering in het huis en rondom jou. Je kunt er eventueel voor kiezen om dit ook te doen rondom je huisgenoten.

Wat ik verder nog wil zeggen

Laat je geen dure consults aanpraten, probeer het eerst zelf. Jij kan dit. Er staat veel over geschreven op internet. Doe dit niet en dat wel, gebruik dit of oh toch niet. Probeer hierbij uit je hoofd te zakken naar je voeten en je lichaam in. Voel wat jij prettig zou vinden. Je kan er ook voor kiezen om alleen geur te gebruiken en geen rokende producten. Ik geloof zelf dat dat minder effectief is. Maar ik blijf herhalen, doe wat je fijn vind.

Als je het zelf lastig vind vraag dan hulp aan iemand die fijn aanvoelt. Dit kan iemand zijn die je kent, een sjamaan, een (katholieke) pastoor.

Suggesties om te gebruiken

  • Brandende producten; Palo Santo, Cederhout, Sandelhout, (witte)Salie, rozemarijntakjes
  • Kristallen
  • Floridawater (let hier echt op wat je koopt)
  • Himalayazout (in elke vorm)
  • Geuren (eterische olie of wierook); Rozemarijn, citrus en houtsoorten zijn fijne om de zware energie weg te halen. Als je andere “doeleinde” hebt gebruik daar dan een olie voor. Gooi niet zomaar alles door elkaar en gebruik vooral niet teveel

Als je bij een van de producten het gevoel hebt dat de energie alleen maar zwaarder word en het niet prettiger word, luister dan naar het gevoel. Je hoeft niks te doen omdat het nu eenmaal op internet staat of het “gezegt” word, als het niet goed voelt, voelt het niet goed. Er hoeft geen “verklaring” voor je gevoel te zijn, gebruik dan gewoon iets anders.

Diarree (maar ook over darmen)

Diarree of zoals de VanDale het noemt, Buikloop is een grote schoonmaak van je darmen.
Nu hoor ik vaak als ik zeg wat een energetische oorzaak is van een bepaalde aandoening,
dat komt door een virus, een bacterie, voedselvergiftiging en/of medicatie.
Mijn visie hierop is dat bovenstaande allemaal lichamelijke reacties zijn en deze dus ook een energetische oorzaak hebben. Dat betekend niet dat ze er niet zijn maar dat ze je iets willen vertellen, laten zien of spiegelen.

Puur fysiek gezien

Onze spijsverteringsstelsel en onze darmen krijgen vaak pas echte aandacht van ons als we pijn hebben en klachten ervaren. Gek eigenlijk want dat stelsel vertelt ons samen met wat we uitscheiden, ja ik bedoel je kak, poep, ontzettend veel over je gezondheid. Het is niet voor niks dat er vaak gezegd word dat veel ziektes en aandoeningen voortkomen uit een verstoorde darmflora. En het is dus heel interessant om eens te kijken wat het allemaal te verteren krijgt. En dat is veel meer dan alleen voedsel wat wij dagelijks naar binnenwerken. Wat doet dat stelsel nu precies? De inname van voedsel, de afbraak tot voedingsstoffen, de opname van voedingstoffen in de bloedbaan en verwijdering uit het lichaam van onverteerbare voedselresten horen allemaal tot de taken van onze spijsvertering.

Darmen zijn ons gevoel

Maar in onze buik zit een enorm gevoelscentrum. Hier schreef ik al eens over in een stuk over je buik.
Grote diepgewortelde trauma´s zetten we vast in onze darmen.
Tegelijkertijd bewegen we in een omgeving waar stress een veel gezien probleem is van de darmen, onze adem zit hoog en geven onze darmen daardoor niet de massage die ze wel verdienen en nodig hebben.
Want als we “naar onze buik ademen, ademen we natuurlijk niet letterlijk naar onze buik maar zwellen we onze buikholte op om ruimte te geven aan de organen die daar aanwezig zijn.

De dunne darm heeft een superpower. Dat wordt wel het ‘onderbuikgevoel’ genoemd. De dunne darm is heel gevoelig en kan jou snel waarschuwen als iets niet goed voelt. (Dit is bij mensen met HSP/HSS soms nog erger en kunnen ook ziekte ervaren aan de darmen)
Die dunne darm kan echt emoties opslaan. Een van de gevoelens die vooral word opgeslagen in de dunne darm is het gevoel dat je in de steek gelaten bent. In alle vormen die je kunt verzinnen: Het kan al in je jeugd zijn gebeurd, het kan zijn dat iemand overlijd en jij het gevoel hebt, nu laat je mij in de steek en moet ik het alleen doen of omdat je verkering uitgaat of er een relatie verbroken wordt. Je dunne darm slaat die emotie dan op en probeert het voor je te verwerken. Dat kan een proces van jaren zijn, dus is niet opgelost met een flink potje poepen.

De dikke darm vertelt ons veel over ons gevoel van onveiligheid. Ook dit kan weer iets zijn vanuit vroeger; een onveilige jeugd, of een onveilige plek waar je opgroeide, relaties en maar ook in het nu. Als je dus een verstopping hebt word dat uitgelegd dat je iets willen vasthouden wat je heb. ‘Je weet wat je hebt en niet wat je krijgt’. Sommige mensen krijgen bijvoorbeeld vooral verstopping als ze op vakantie gaan of gaan verhuizen. Niet wetende waar je terecht komt of de onzekerheid hoe de plek zal zijn houd je vast en verkrampen je darmen.

In een veilige situatie kan je dikke darm staat voor het loslaten. Het laten gaan van datgene wat je niet meer nodig hebt. Uit angst houden we veel te veel vast. Loslaten is een hele lastige voor veel mensen, we houden om allerlei reden veel teveel vast (onbewust vaak). In de nacht (en volgens de chinese geneeskunde tussen 5 – 7 uur in in de ochtend) zijn je darmen het meest actief. Ze verteren en het is fijn als we dan in de ochtend lekker naar de wc kunnen. Je daar de tijd voor neemt. Je laat dan letterlijk los. De dikke darm dus staat voor laten gaan van datgene dat je niet meer nodig hebt.
Genoeg uitgeweken, terug naar de diarree. Energetisch kan diarree twee oorzaken hebben.

Je laat oude emoties los

Wanneer je diarree krijgt, is dat een teken dat je lichaam emoties los laat. Je wil je vluchtig ontlasten van iets. Uit angst zou je weglopen. Ren je weg voor belastende situaties? Op het moment dat je diarree krijgt, laat je de emoties uit je darmen namelijk los, je dunne darm is er klaar mee!En jij dus ook…Bam!Lekker bezig dus..

Opgehoopte spanning loslaten

De darmen kunnen spanning opslaan. Het kan ook zijn dat de mensen waar je mee werkt, vol spanningen zitten. Mensen die in het onderwijs werken of in de zorg, komen voortdurend met anderen in aanraking die spanning voelen. Is jouw emmer met spanningen helemaal vol, dan loopt het over. Oftewel: dan gaan je darmen leeg lopen om alle spanningen af te voeren. Niet fijn, maar het lucht wel op. Dit zijn dus niet altijd spanningen van jezelf maar ook zeker spanning van anderen.

Mijn teksten sluit ik altijd met de zin: Dit is mijn waarheid, niet DE waarheid. Haal uit deze teksten waar je wat aan hebt, doe dat trouwens in alle teksten of eigenlijk in alles. Schep op wat je energie geeft, waar je je goed bij voelt. Voelt dit als zweverig, onzin of als onwaar voor jou? Klik dit dan vooral weg.
Ik probeer mijn teksten met zoveel mogelijk informatie te vullen, zo down to earth mogelijk.

Ze begon bij een einde…

Ik herinner me een moment aan het begin van het starten van mijn praktijk, een vrouw die net de dag voor het bezoek aan mij een miskraam had gehad. Haar baas had haar een cadeaubon voor een massage toegeschoven om even wat ontspanning te nemen en dan de week erop verwachtte hij haar weer.
Ze zei, hij heeft gelijk, ik heb niks en ik heb ook niks om voor te zorgen. “Ik zorg nu even voor mezelf” zei ze standvastig “hij heeft gelijk misschien werkt zo´n massage wel en dan kun jij misschien wel gewoon even die energie weghalen. En kan ik volgende week gewoon weer aan het werk”

Maar de massage had haar dichter bij zichzelf gebracht. Ze had gevoeld, nog veel meer gevoeld en ze was in een diepere laag gekomen. Ze kwam vanaf dat moment elke week, om te voelen, te doorvoelen en samen te kijken naar dat wat het allemaal teweeg bracht; Hormonen, pijn zowel lichamelijk en als mentaal, omgeving, naasten die geen begrip hadden, verdriet. Ze nam de tijd en meldde zich ziek.
¨Ziek?¨ had haar baas gezegd. Hij was heel kwaad geworden. Ook dat bleek allemaal deel van de depressie en zware gevoelens waar ze steeds verder inzakte. Zo´n twee jaar geleden na een enorme weg van onderzoek in haar lichaam en in haar verleden, nam ik afscheid van haar als cliënt van mijn praktijk. Drie jaar na haar eerste bezoek. En wat is 3 jaar* van je leven als je daarmee een hoop shit opruimd. Daardoor liefdevoller, zonder stress, dicht bij jezelf en lichter kan leven?

We werkten aan haar basis, aan zoveel meer dan ¨alleen¨ het verlies van haar kindje. Want ze verloor dat kindje niet voor niks, dat voelde ze. Met elk thema wat we aanraakte, kwam er zoveel pijn en verdriet omhoog. Ze groeide in haar energie. Stap voor stap. En nu inmiddels 6 jaar verder, heeft ze een fijn gezin met een kindje en een leeft ze veel dicht bij zichzelf. Ze koos voor de baan waarvan ze droomde. Ik appte haar laatst eens, om te vragen hoe het ging. Ze zei; ¨men ik voel me zoveel lichter. En ik voelde de afgelopen jaren hoeveel ellende en shit ik al die jaren heb meegezeuld. Bedankt voor alles¨ Daar word ik dus mega blij van, hierin zit mijn passie, mijn echte goud. Jou te laten voelen hoeveel jij waard bent en hoe fijn het is om op weg te zijn naar een lichter, ontspannender en liefdevol leven”

Wat mag jij nu eindelijk eens gaan loslaten?

* Iedereen doet dingen op zijn/haar eigen tempo. De ene heeft een enorme rugzak en de ander veel minder. Iedereen neemt de tijd. Wat ik hiermee wil zeggen is, je ruimt niet op, heelt en geneest (diepe) wonden niet in 3 weken, het heeft tijd nodig. En soms kan er veel omhoog komen en moet je door rauwe moeilijke gevoelens. Het levert je een berg aan energie op, vrijer leven, dichter bij jezelf en werkt toe naar “succes” op jou manier.

Een quickfix? Mij niet bellen…

Voor een niet nader ten noemen sport (omdat het daar niet over gaat) zit ik in een grote groep met vrouwen. Allemaal om iets te trainen waar ze al jarenlang last van hebben. Net als ik. Ik train ook, mijn lichaam heeft het te voortduren gehad door twee zwangerschappen kort achter elkaar. Maar dat terzijde.

Zo´n 8 vrouwen liggen om mij heen, allemaal met pijn of om iets te trainen.
We worden goed begeleid door een doorgewinterde en zeer kundige ¨juf¨.
Ik voel me in een door en door medische trainingslocatie altijd een beetje van het zweverige soort.

Maar ik doe mijn best toch niet teveel in mijn eigen werkveld te denken en volledig op te staan voor alles.
Gelukkig hoor ik steeds meer over mensen die de link tussen lichaam en geest zien én het gevolg van lastige, moeilijke en traumatische ervaringen op het lichaam.

Als de les bijna is afgelopen zegt de docent vrij zakelijk en bijna tussen neus en lippen door:
¨Als je ervoor kiest hier met mij te trainen ben je zon 2 jaar bezig¨. Ze noemt dan nog een bedrag en dat ze ons gaat mailen. Het lijkt haar te ontgaan hoeveel onrust dit geeft.

Dan is er ineens vanachter uit de zaal een stem hoorbaar: Twee jaar? Waar denk je dat ik die tijd vandaan haal? Moet ik dan elke week hier komen? Twee jaar lang? ¨Ja¨ zegt een dame voor mij: ¨dat lijkt me ook een beetje lang¨

We zijn het verleerd, verleerd om ergens tijd voor te maken. We zijn het verleerd om tijd te nemen.
We zijn het verleerd, even snel dit en even snel dat. Voor alles bestaat iets snels, om in te nemen, om een cursus voor te volgen, om bodybuilder te worden, om af te vallen, om….

Alles zo snel mogelijk, omdat we zijn verleerd om te voelen, het ongemak en de rouwe gevoelens te voelen. Zodra we in de buurt komen, rennen we weg of willen we dat het snel is opgelost.
Ik weet en voel dat dat de weg is. De weg naar healing, liefde voor jezelf en naar groei.

Voor welk gevoel, welk thema mag jij nu eens echt de tijd nemen?

Ander uitgangspunt

Mijn dochters hebben een vader. En die vader heeft een vader en die dochters hebben een opa. Één opa. Of eigenlijk 2 maar daar gaat dit stuk over.

Niet gewoon een vader. Echt de meest toegewijde, liefdevolle vader, die hebben ze.

Dat confronteerde mij met mijn vaderloze jeugd. Geen eigen papa en geen vaderfiguur. Zonder vader opgegroeid, zonder wetende wie hij nu daadwerkelijk is.

Ik ken zijn familie, ik weet hoe hij eruit ziet, van foto’s maar van een ieder een ander eigen verhaal. Veel negatieve vergelijkingen met mij en geen eigen verhaal of ervaringen.

Tijdens de opleiding die ik volg over systeemopstellingen kwam daar de vraag: waar in de opstelling is jouw vader? Huh? Was ik hem vergeten? Of…
Ik pakte een symbool voor mijn vader.

Waar zou je je vader willen plaatsen? Ik hield hem vast en mijn handen zweette. Ik KON hem niet loslaten. Het lukte niet. Mijn hand wilde niet meer open.

Dagen was ik ervan van de leg. En het stof daalde neer. Maar ik kon het niet loslaten. Afgelopen week stelde ik mijn vader op, ik ben er ziek van. Mijn lichaam gooit mij op bed, ik kots alles uit en alles doet pijn.

Mijn systeem veranderd, het kost me veel, maar het veranderd en ik rouw. Rouw om dat wat ik niet had, wat ik nooit zal hebben en omdat er nooit een opa Leo is. Wat intens veel pijn doet, ookal weet ik diep, heel diep van binnen dat het goed is zo…

*ik deel dit in alle openheid zonder verwijten of gevoelens van schuld en vingerwijzen.
Het delen van mijn verhaal doe ik om gevoelens los te maken, te inspireren en/of bewustzijn te creëeren. Er zit voor mij veel kracht in delen.

Intentie van de week: Verwikkelt

Mijn weken met 2 kids vliegen voorbij. Om mezelf met beide benen op de grond te houden, bewuster te zijn van tijd, mezelf en het leven deel ik elke week de intentie die ik zet voor die week. Hiermee hoop ik ook een stukje bewustwording bij jou te creëeren.

Ik ben belandt bij een van de moeilijkste thema’s in mijn leven. Een stukje uit mijn kern waar ik doorheen moet bijten, wil bijten, waarin ik energie moet steken, los mag laten en het onder ogen mag zien.

Intense pijn en hevig verdriet. Ik voel het en ik adem nog. Ik laat het toe en kan het het aan.

Ineens voelde ik vandaag tijdens het zwemmen met de meisjes dat ik lol nodig heb, plezier wil maken en gek wil doen. Niet om het niet te voelen maar om het juist te voelen. Evenwicht te bewaren en lief te zijn voor mijn kleine meisje in mij.

Wat kan jij doen om lief te zijn tegen dat kleine mensje in jou?

Ieder een eigen verhaal…

Iedereen heeft zijn/haar eigen verhaal.

Ik vertel al jarenlang het zelfde verhaal. Mijn verhaal speelt zich af voor mijn 11e jaar. Of na mijn 11e jaar. Het overlijden van mijn vader. De man die ik nooit ontmoette en nooit zag. Meer dan een foto van “de man met de snor” had ik niet.

Mijn vader was vaker deel van mijn verdriet. Maar ik kwam nu, in een rouwproces. Als moeder, als dochter en al volwassen vrouw, 25 jaar later. Het is een wezenlijk onderdeel van mezelf, van wie ik ben. In relatie tot mezelf betekend deze rouw veel. Het zorgde voor rust, voor intense liefde, de liefde voor mezelf en ik kon nog verdiepender voelen. Voelen wat ik echt wilde eten en drinken en hoeveel, emoties laten stromen zonder blokkade, relaties en grenzen nog beter voelen. Het leek alsof er iets openbrak.
Al een lange tijd worstelde ik met een thema, een thema die ik in mijn basis kon voelen maar onoplosbaar leek. Totdat, totdat in mijn opleiding mijn docent Systeemopstellingen vroeg mijn vader in de ruimte te plaatsen. Iedereen kon ik plaatsen, behalve hem. Ik hield hem angstvallig dicht bij mij.

“Op een dag staat hij op de stoep en zegt hij: ik ben er, ik ben je vader en ik houd van je” vertelde ik mezelf

Een vader versus mijn vader

Een diepgewortelde wens om het gevoel te ervaren dat een vader van je houd. Er een man is die niets anders van je wil dan je liefde geven. Iets wat geen andere man kan, dan je vader. Echte onvoorwaardelijke liefde. (of mijn vader dat kon is een ander verhaal maar dat was mijn beeld)

Dit verhaal vertelde ik jaren, ik had het mij eigen gemaakt. Het maakte mij mij, althans dat had ik mezelf wijsgemaakt. We vertellen onszelf altijd verhalen, we verbinden onszelf met onze acties en wat we meemaakte is wie wij zijn. Een verhaal is een herinnering en die herinnering is voor iedereen anders.

Het is niet voor niets dat jij je iets kan herinneren en als je je zus of je ouders verteld over die herinnering dat ze die herinnering niet hebben of totaal anders beleefd. Het is niet wie we zijn, het is zoals wij het meemaken. We krijgen het op ons bordje zoals we het nodig hebben.

Vertellen van je verhaal heeft een reden

We vertellen onszelf en de wereld om ons heen vaak een verhaal met een reden. En hoe vaker we het vertellen hoe dieper geloof we hierin krijgen. Zo werkt dat, zo werkt het in ons.
Dat kan een mooi verhaal zijn maar ook een minder mooi verhaal. We kunnen het verhaal ook zo vertellen dat we hierin blijven geloven.
Zo was mijn onderliggende boodschap aan mezelf altijd: “Zonder vader heb ik geen basis en kan ik nooit echt gelukkig zijn” (Dit is zonder een oordeel naar de ander maar echt een boodschap naar mezelf.

En toen?

Na deze confrontatie, die voor het eerst echt zo hard en duidelijk terug kwam op mijn stoep, in de opleiding, waar ik mijn vader niet kon plaatsen. Voelde ik een ernstige drift om dit bij de lurven te pakken.
Goed? Rouwen hoe moet dat eigenlijk. Gewoon maar voelen besloot ik.
En wat was RAUW. Ik mocht het voelen, echt voelen, alleen maar huilen, huilen in bed, midden in de supermarkt en huilen waar mijn kinderen bij waren. Dagen van huilen, leek ontroostbaar.
Ik had deze man, mijn vader, ingeslikt alsof ik het zelf was, alsof ik al zijn fouten goed moest maken.
Alsof ik zijn leven moest leven, moest strijden voor mijn plekje. Ik gaf hem een plaats in mijn systeem.

Ik gaf hem een plaats

Er was meteen ruimte, en verdriet maar heel veel ruimte.
Ik voelde mij ineens steviger op de grond, ik kon voelen dat ik uit delen bestond (mijn moeder en mijn vader enz enz) en er kwam ruimte in mijn lichaam. Er kwam ruimte in mijn adem, in mijn borstkas, in mijn buik. En mijn bekkenpijn verdween steeds een stukje meer. En bij dit alles liet ik mij ondersteunen; een fysio die ik kende bv vroeg ik mijn borstkas los te maken (ik voelde al lange tijd dat deze vast zat en staat ook in verbinding met voorouders, verdriet, diepe rouw en hart), een systeemcoach en een masseur. Alles was er om dit er volledig te laten zijn.

Ik ondersteun je graag bij jouw verhaal

Ik vertel je dit en andere verhalen over mijn leven, proces en transformaties omdat dat mij mens maakt en mij net zo mens maakt als jij bent. Een prachtige vrouw met haar eigen verhaal. Een verhaal die precies klopt, een verhaal die je veel leert, een verhaal die precies geschreven is in jouw lijf. Ik ondersteun vrouwen heel graag in het proces van hun eigen verhaal. Een verhaal waar pijn is (want ja dat hebben we allemaal), rouw (dit doen we echt heel veel in ons leven, loslaten wat niet meer is, dus heeft met transformatie te maken niet perse met dood), diepgewortelde gevoelens en intense emoties.

Wat is jouw verhaal? En welk verhaal vertel jij over en aan jezelf?

Ik plan graag een massagebehandeling met je in, om te kijken wat jouw lijf je wil vertellen.

Veer

“Kijk mama Noé heb veer gevonden!”
Zo trots als een pauw loopt ze ermee rond. Haar verwondering emotioneert met elke keer. Wat een mooi mensje ben je toch…

Dan staat er ineens een prachtige boom op ons pad. Zo’n prachtige met herfstkleuren, rood,oranje en geel.
Kijk Noé zeg ik, wat een prachtige boom met herfstkleurtjes.

Haar pas versnelt en ze kijkt vol bewondering; “wooow mama wooooow” roept ze.

Gisteren na wat uitzoekwerk kom ik iets tegen waar ik van moet huilen. “Mama moet je huilen? Wat is d’r dan?”
Ik moet een beetje lachen en vertel haar wat er is. Snap je? zeg ik. “Nee” zegt ze en ze knuffelt mij.

Het herinnert mij. Je herinnert mij elke dag aan hoe mooi alles is, hoe zacht je mag zijn en hoe liefde werkt. Je herinnert mij aan het hier en het nu. En je herinnert mij waar we vandaan komen.

Je ziet de wereld, en ik zie jou. Ik vertel jou over de wereld en laat je alles zien, echt alles. We beginnen dichtbij. Ik kan niet wachten jou alles te laten zien. En je voor te leven.

Jij groeit en ik groei mee. Ik groei en jij groeit mee. Je bent zo’n mooi mensje. Ik hou van jou.

“Houvanjou!”

#gewoonwatliefdevoormijndochter#dewereldlatenzien

Intentie van de week: Herfstkindje

Mijn weken met 2 kids vliegen voorbij. Om mezelf met beide benen op de grond te houden, bewuster te zijn van tijd, mezelf en het leven deel ik elke week de intentie die ik zet voor die week. Hiermee hoop ik ook een stukje bewustwording bij jou te creëeren.

Deze herfst besef ik me eigenlijk voor het eerst dat ik echt een herfstkind ben. Al mijn hele leven word er rond mijn verjaardag iets over gezegd of als ik benoem wanneer ik jarig ben hoor ik vaak de zin een herfstmeisje dus.

Ik verzet mij daar hevig tegen. Niet alleen tegen dat in mezelf trouwens.
Maar ik hou van de warmte en de zon.

Vandaag liep ik met mijn hoofd in het zonnetje met een herfstjas. De zon schijnt door alle mooie gekleurde blaadjes. En na een fikse hersftbui, zijn mijn wangen rood van de kou.

Binnen zoeken we de warmte op, van elkaar, van het huis en van een kopje thee. Een kruikje en lekker knutselen en knuffelen. Ik vind dit seizoen heerlijk, afscheid nemen van de zomer, rustig naar binnen kerend en mega sfeervol. Plassen stampen en de zon op je bol. Ik snap het ineens; Het herfst seizoen is er een van overgave…en daar word ik dus steeds beter in…(en ga er ook wel lekker op eigenlijk)

Wat is jou favoriete seizoen en is dat ook het seizoen waarin je werd geboren?

#intentievandeweek#inmijnnatuurzijn

Voel maar even…

Laat ik maar meteen beginnen met te zeggen dat dit moeilijk is. Zoniet het moeilijkst.

Pijn proberen we zoveel mogelijk te ontwijken, zowel lichamelijke als mentale pijn. Ons lichaam beweegt om pijn heen. Als je door je rug gaat, ga je gek lopen, met als enige doel om geen pijn te hebben. Als je met een dekentje op de bank kruipt en een reep chocolade eet om lief te zijn voor jezelf demp je.

Iets wat niet aan het licht wil komen, iets wat gezien wil worden maar wat we doodeng vinden duwen we veelal weg. En dat doen we echt veel vaker dan we doorhebben. Erg? Zeker niet, maar wel goed om je bewust van te zijn. Nu je dit leest kun je het niet meer ontkennen en kun je misschien een stap richting jezelf zetten en in plaats van een glas (of fles) wijn te drinken, tegen jezelf te zeggen; Voel maar even wat er gevoeld wil worden. Dat is pas echt lief voor jezelf.

Maar makkelijk? Nee.
Kun je de aankomende tijd gewoon eens bewust voelen waar jij vermijdt, dempt, verstopt, ontkent of verdooft?

#pijnisnietfijn#verteltjevanalles#jehoeftniksandersmaarweesjebewust#liefdevoorjepijn#schaduwwerk#zijnmetjepijn

Ps. Hiermee zeg ik niet dat een glas wijn of reep of….altijd is om te dempen of te verstoppen en hoe je dat doet is voor iedereen anders. Belangrijk is om te voelen hoe jij dit doet en met welke reden. Dus dat.