Aarden

Met mijn handen in de aarde.
Op mijn blote voeten in het gras.
Mijn handen en voeten zwart van de aarde. Contact met de natuur.
Contact met mijn voeten.
Ik heb het zo nodig.

Als ik dat niet doe vertrek ik naar zolder, naar mijn hoofd. Daar waar mijn hoofd denkt antwoorden te hebben, heldere verhalen en wijze lessen.

Inmiddels weet ik dat die zich in mijn lichaam bevinden, die antwoorden.
Ons hoofd geeft ons antwoorden vanuit ervaring, angst, iets wat wij “denken”. Ons lichaam geeft ons antwoord vanuit een weten, een dieper weten en veel helderder.

“Mama helpen?” Noé zit ook met haar handjes in de aarde. “Noé doen? Samen doen? Mama Noé helpen”

Ze staat ineens met haar hele lichaampje zelfverzekerend voor mijn neus, zet kleine stapjes naar achter (tuut tuut tuut) en parkeert haar billen vakkundig in mijn schoot. “Zo!” zegt ze dan.

En samen wroeten we in de aarde.
Ik leef het haar voor. Voel ik ineens meer dan anders. Ik word hier rustig van, geaard en voel de liefde van de natuur hier door mij heen stromen, en dat voelt ze….

liefdevoordenatuur #aarden #tuinieren #liefde #leveninliefde

Mandí:
NIET OF NOOIT GEDACHT

Als je mij dit 3 jaar geleden had gezegd had ik je voor gek verklaard:
“In alle rust uitzoeken wat ik wil.” Gewoon maar zien wat mij energie geeft. Alles aanpassen aan mijn behoefte en niet mijn behoefte aanpassen aan de wereld.

Net voor dat ik zwanger werd van mijn tweede dochter dacht ik: “wat ben ik eigenlijk aan het doen?” Wil ik “dit” voor de rest van mijn leven. (Klinkt als een zware vraag maar hij was er wel ineens)

Ik kreeg één dochter na lange tijd van “wachten”, veel verdriet en verlies. En eerlijk? Ik had de hoop op een kindje al een beetje opgegeven.

Het was ons niet gegeven dacht ik. Allerlei bestraffende en nare opmerkingen naar mezelf volgde maar ook; als we nu geen kinderen krijgen, wat we zo graag willen, hoe gaan we ons leven dan invullen?

Maar ik kreeg een dochter, een prachtige lieve dochter. (Jaja ik weet het dat zegt iedere moeder). En ik geniet enorm van haar aanwezigheid.
Maar toen onze tweede dochter zich totaal onverwachts aandiende en de zwangerschap niet zonder horten en stoten ging voelde ik ineens de drang om mezelf die vraag nog eens te stellen. Ik voelde ineens hoe beperkt de tijd is die je hebt en hoe graag ik die wil doorbrengen met mijn kinderen , mijn gezin, fijne mensen en familie. En mijn werk dan?

Ik voelde de drang om dat los te laten in de huidige manier van werken. Ik was al een beetje begonnen met een online onderneming om eens te kijken wat dat me zou brengen (op mentaal gebied en qua uitdaging) én ik besloot mijn praktijk te stoppen net voor mijn zwangerschapsverlof.

En wat doe je nu dan? Nou ik doe precies en alleen waar ik zin in heb;
Ik onderzoek, ik chill, ik breng tijd met mijn dochters door, ik wandel, ik masseer, ik geniet van de zon en tuinieren in onze tuin, ik start een vrouwengroep en organiseer een vrouwenretreat (op 20 juli en ja er is nog plek voor jou).

Ja ik doe echt alleen wat ik leuk vind en blij van word en dat geeft me een partij fijne energie. En weet je wat het leuke is? Het kost me totaal geen moeite. (Nou trouwens soms wel, want dan is er een stem in mijn hoofd die zegt; mag dit wel? Gewoon genieten?)

Ja heb ik besloten; DAT MAG!

delen #toekomst #retreat

Nieuwe Dimensie

Ik ben in een nieuwe dimensie van het ouderschap aangekomen, ik heb een andere laag aan getikt.

Mijn kind heeft getrakteerd.
Afgelopen maandagavond legde ik haar uit; “je bent nog niet jarig maar we gaan morgen trakteren.”

Een moeilijk concept maar zo goed en zo kwaad al het ging haar ingelicht over de aanstaande gebeurtenis.

Ik had het met haar “overlegt”, mingo’s zijn al vanaf jongsaf aan een hit. Waar ze het van heeft echt geen idee maar ook haar lievelingsknuffel is een flamingo. (Kregen wij voor ons huwelijk maar wij hebben er verder niks mee).

Overleggen was, Noé wat wil je trakteren? (Ookal wist ze niet wat het was, haar antwoord was Mingo Mama). Dus ik stad en land afgezocht naar mingoprikkers en daar dan alles aan wat Noé lekker vind. Aardbei, (pannen) koekkoek en een d(r)uif.

In de avond bereidde ik alles voor.
Zette een mandje in elkaar en alle mingo’s en ineens biggelde de tranen over mijn wangen. Ik zag haar ineens voor me, op schooltje met de traktaties. Ineens zo groot en wijs meisje. Zegt al hele zinnen en ineens zag ik haar kwetsbaarheid en hoe afhankelijk ze is van ons.

Zal ze het wel leuk vinden? Zal ze een fijne dag hebben? Hoe zou ze zich voelen?

Alle twijfels sloegen toe, ook van die oude gevoelens. Hoe ik zelf trakteerde en hoe ik me voelde.

En ik besloot de tranen te laten lopen en de traktatie af te maken.

In de ochtend kwam Noé naar beneden, ze zag het mandje met de mingo’s meteen; “wooooow kijk” zei ze “Noé pakken mama?”

Ik bracht haar naar schooltje en vol trots gaf ze de traktatie aan haar juffie. Ze zal een fijne dag hebben dat weet ik zeker.

Nog geen 2 uur later kreeg ik een berichtje van de juffies; ze had zo genoten en wilde iedereen vertellen van de Mingo’s. Dat maakte me trots, haar gezichtje sprak boekdelen.

Herinner jij je nog de 1e keer trakteren van je kind? En zelf als kind

#bijzonder#ouderschapiseenreis#wattrakteerdejij#erkwamenallerleigevoelensomhoog

Wissen of behouden?

Een tijdje geleden zat ik in de opleiding voor tantra.
We hadden het toen over wat er allemaal opgeslagen zit in je yoni. Je vayayyay, je vulva.
Echt ontzettend veel. En eerlijk gezegd bleek dat ook uit de antwoorden die ik gisteren kreeg op de stories met de vraag, hoe is het met je vulva.
Ze wilde praten…niet letterlijk natuurlijk maar figuurlijk. Ze wil meepraten.

“Ik zou willen dat ik tot aan nu of nou ja een paar jaar geleden alles kon wissen, gewoon deleten en vanaf hier verdergaan.” zei een klant die in tranen tegenover mij zat.

Ik hoorde haar en reflecteerde: had ik dit zelfde gevoel ook wel eens? En wat zou er gebeuren als we nu alles zouden wissen?

“Waarom, vroeg ik haar, waarom zou je het willen wissen? Waarom kan je niet vanaf hier verdergaan? Zo kun je nog leren van je lichaam, kan je haar gebruiken als een kompas en mag je naar haar luisteren, luisteren naar wat zij leerde.

Samen ontdekte we haar lichaam en onderzochte wat er allemaal voor schatten in haar lichaam te vinden waren. En elke ontdekking werd leuk, fijn en gaf ons nieuwe informatie. Ze genoot intens van deze reis.

Gisteren kreeg ik een appje van haar: “Men, weet je nog dat ik dat zei over het willen wissen? Dat neem je terug. Ik vaar erop, het geeft me antwoorden.”

*Ik deel deze info met toestemming van mijn klant

#lichaamsgewust#energetisch#wissenisnietnodig#vanjeverledenlleerje

Kwetsbaar

Ik deelde al superveel met jullie.
Echt moeilijke dingen van het leven en zware dingen uit het verleden. Omdat ik geloof dat delen enorm veel waarde geeft. Voor de ander én voor mezelf. Vaak krijg ik zoveel DM’s van herkenning.

Maar dit is tot nu toe het zwaarst om te delen. Maar ik doe het toch…en waarom? Dat vertel ik je nu.

“Aaaagh waarom moet ik dit nu ook nog hebben” (jaja in mijn achterhoofd zit een stemmetje, niks gebeurt voor niks daar geloof ik heilig in maar de wanhoop heeft de overhand)

“Lieverd waarom stop je niet met de borstvoeding als dit is wat je ervan krijgt.” Zegt een lieve vrouwenstem door de telefoon. Het is Loes. Loes is lief maar loes is ook arts en psychiater in opleiding.

Net na de bevalling die echt “lekker ging” was ik blij. In tegenstelling tot de vorige keer. Ik had zo’n droom bevalling, het was echt een feestje (ja ja want ik danste tijdens de weeën) en kijk op alles zo fijn terug. Ook mijn kraamweek was zo fijn. Maar daar begon het. De eerste 3 dagen had ik naweeën bij het huilen van welk kind dan ook en bij het voeden. Zo heftig, alsof je elke keer opnieuw moet bevallen. Mee ademen en niet meer kunnen praten. Echt dat werk. Maar ik had het ervoor over want wat een droombevalling.

Maar als mijn dochter aanhapte gebeurde het, een toeschietreflex in beide borsten en ik werd overladen door emotie. Een onverklaarbaar groot verdriet. Een donkere wolk. Fikse depressieve gevoelens en hele erg heftige gedachten. Gedachten waarvoor ik me schaamde maar ik uitte ze wel. Ik moest het zeggen, zo voelde het. En zodra ze weer loskoppelde was het, ook acuut verdwenen. Een soort golf, een soort wee en het gevoel van overspoeld worden.

Loes legde mij uit dat bijna alle vrouwen tijdens borstvoeden een hormoon aanmaken die ze onnoemelijk vrolijk maakt en waar ze blij van worden maar dat dat zelfde hormoon bij sommige vrouwen (en dat zijn er meer dan je denkt zei Loes) het de andere kant op slaat en precies het tegenovergestelde veroorzaakt.

#leesverderindecomments#toeschietreflex#DTSR#borstvoeden#borstvoedendemoeder

Drempelgedrag

Na de bevalling ben ik “gelukkig” niet zoveel afgevallen als bij Noé.
Maar in de tijd erna kom ik aan net als bij Noé. Dus samen met mijn flubberbuik en mijn hangkwabjes wandel ik het leven door.

Dan ineens is het genoeg, we zijn bij een omslagpunt. Ik kijk in de spiegel en zie een vrouw die ik niet ben, voel me niet lekker in mijn velletje. Letterlijk dan…opgesloten in een lichaam vol hormonen en een lichaam die lekker haar eigen gang gaat.

Precies zoals het hoort zou je zeggen en dat is ook zo. Maar ik kan me er nog niet aan overgeven. Mijn kleding knelt en het zit me niet lekker.

Na fikse opruimwerkzaamheden in mijn kleding kast a la @fredvanleer is mijn kledingkast zo goed als leeg.
Zwnagerschapskleding eruit, alles groter dan 2 maten dan mijn huidige maat en alles wat te klein is, waar ik niet in kan voeden, waar ik me niet happy in voel én wat ik een jaar of langer niet heb gedragen gaat eruit.
Er blijft weinig over. De basis.

Ik wil kleur, gezelligheid en lekker zittende sexy kleding. En verdwijn de stad in…vol goede moed begin ik met shoppen. Na winkel 3 vol synthetische kwalitatief slechte stoffen zakt de moed me in de schoenen. Zonder enig kleding stuk kom ik terug.

Er zijn 3 merken die ik heel leuk vind.
Maar ook heel duur. Lange tijd vertel ik mezelf dat en koop ik rotzooi.
Daar ben ik klaar mee, ik struin de sites af van de merken en kom 1 daarvan in de winkel tegen. Helemaal mijn stijl. Mijn pijn en moeite pas ik het. “Wat als ik het nu leuk vind?:

En wat denk je? Ik vind het prachtig, kwalitatief goede materialen, heerlijk zachte stof en helemaal mijn smaak. Prachtige pasvorm en het zit als gegoten. Ik word er zo blij van.
Ik neem het. Allemaal!

Als de kassiere het bedrag noemt denk ik weer; wat een geld! Maar ik besluit het anders te doen en zeg tegen mezelf; “Ik ben dit meer dan waard.” Nog een beetje onwennig want geld uitgeven aan je eigen geluk daar zit in mijn familie(lijn) best een heel taboe op. Maar ik loop met een vette lach en tas mooie kleding de winkel uit…Ik heb gewoon tijdelijk een ander velletje en dat is goed.

Wat ben jij meer dan waard?

#waardevol#postpartum#kleding#dikvoelen

Niet weten

Vorig jaar besloot ik te stoppen.
Voorlopig. Mezelf een jaar van rust te gunnen. Gewoon met mijn gezin en met mezelf. Te ontdekken.
De wereld te zien als een speeltuin en het universum haar werk te laten doen.

Alles was ik maak en doe, doe ik vooral voor mezelf. Omdat ik er op aanga, mijn vuurtje ervan gaat branden en ik er blij van wordt.

De afgelopen week kondigde ik aan proefsessies te gaan doen en zo af en toe ontspanningsmassages te gaan geven…een aantal data volgde.

Ik kreeg echt letterlijk tientallen berichtjes over dat mensen willen boeken, de prijs te hoog vinden of juist heel passend, wat ik dan ga doen en of ik ook abonnementen verkoop…

Ik kreeg het ineens Spaans benauwd, moet ik het al weten voor ik iets doe? Moet ik nu….?

Nee!Ik weet het nog niet, en dat is mijn uitdaging want dat is niet mijn favoriete plek. Maar ik wil mezelf uitdagen: ik weet het niet.

Voor nu plande ik wat ontspannings massages en ben ik bezig met wat data voor wat proefmassages om te ontdekken welke kant ik op wil. Ook heb ik een retreat gepland samen met Kyra. Bouw ik aan wat offline workshops, ga ik een vrouwengroep starten en doe ik de catering bij de opening van de kleine Ka. Oh en….
Ben ik lekker een mama en vrouw die zin heeft in de zomer, wroeten in de tuin, spelen in de zandbak en biertjes op het terras.

Heerlijk om even te zeggen; Alles is nog open…en wat ik ga doen? Ik weet het niet.

Weet jij het wel eens even niet en kun je daar dan ook in zijn?

Wild of ontaard

Al een week is Noé ziek. Ni-lou is ookal niet helemaal in haar hummetje.
Vastgeplakt aan mama brengen de kinderen deze week, de week door.

Gisteren, eindelijk weekend, we konden de zorg delen. Dit weekend stond er een feestje gepland.

De hele dag was ik chagrijnig en lukte het me niet om in mijn eigen energie te komen. Ik had tenslotte de hele week met 2 kinderen op mij doorgebracht.

“Gaan we wel naar de bruiloft?” vroeg ik aan mark “de kinderen zijn nog niet lekker en kunnen wij dan wel naar een feestje?” We besloten van wel.

Op het feestje genoten Mark en ik van elkaar en het samenzijn. Los van de kinderen en elkaar even ECHT zien, feestelijk aangekleed (wow wat een knappe man heb ik eigenlijk) kwamen onze voetjes van de vloer. We danste like no body was watching.

Ik voelde ik me even echt een ontaarde moeder, niet omdat ik dat echt zo voelde maar omdat er een eeuwenoude vrouwelijn in mijn oren zat te tetteren; je bent je aan het vermaken wilde vrouw, terwijl je kinderen ziek zijn thuis, FOEI!

Maar wat hebben wij genoten!
Welke eeuwenoude verhalen vertel jij jezelf nog?

#voorouders#losgaan#wildevrouw#mama#feestjes#onzekerheid

In de war

“Mijn intentie van de week maakt me in de war. Ik kan er niet in zakken. Ik vaar in de zee van het niet weten en dat is niet mijn favoriete zee”
Dat schrijf ik aan het begin van deze week. Ik wilde het delen maar was het vergeten. Inmiddels bijna eind van de week kijk in terug.

Mijn intentie deze week is Ik reis…En ik kan je nu zeggen; het was een reis!

Maandag was ik zo ziek als een hond. Een dikke hooikoortsaanval waardoor ik Noé naar oma moest (laten) brengen en de zorg voor Ni-lou moest overdragen aan werkende Mark. Gelukkig slaapt Ni-lou heerlijk in de draagdoek dus kan ik dat loslaten.
Laat ik Noé deze week een hele dag naar de opvang gaan, wooow wat heb ik daar een party een oordeel over. Niet te doen…maar ik kan gelukkig heel goed rusten die dag.

De dagen daarna lukt het me om een fijnere mama te zijn maar voel ik mezelf niet lekker in mijn velletje.
Ik moet wennen aan mijn nieuwe mama lichaam, word gek van elke dag opnieuw het zelfde riddeltje: vaatwasser, was, was en nog eens vaatvasser en heb geen idee wat ik met mijn werkende leven wil. Dat maakte me deze week ineens onrustig.

Ik werk in de tuin, ik speel samen met Noé met water in de tuin én ik word voor het eerst ook gefrustreerd als Noé in een driftbui alle druiven op de grond gooit, terwijl Ni-lou helemaal overstuur huilt en als ik haar vraag ze weer op te pakken dan roept; “stampe stampe stampe”. Je ziet het nu vast voor je en nee het werd geen wijn hihi maar wel een vette spiegel.
En ik werd deze week ook ineens weer bewust ik vorige maand rond deze tijd menstrueerde waarbij mijn borstvoeding stopte.(inmiddels weer begonnen maar dat was best stressvol)
Mijn meisje sliep een hele nacht door
Ik sneed tot twee keer toe in mijn vinger, wat zegt dat? Ik vroeg het na en zocht ’t op. De tekst verwarde me.

En toen ik net een beetje bijkwam van dit alles, werd mijn kleine meisje ziek.
Bij mama zijn is dan alles wat je wil, bij/op/in/aan mama. Maar poeh dat is een zware opgave want mama wil even geen mama zijn….even rust.
Even op adem komen, maar zo samen liggend op bed geniet mama/ik er intens van.

Ik mag naar haar kijken en haar knuffelen en kusjes geven (nou rustig dan want anders huilt ze onophoudelijk, ze voelt zich oooh zo ziek). Ik aai haar over haar hoofdje.
Ze lacht…ze vind het ook fijn dat ik er ben…meer hoef ik niet te doen. Die reis, die is gelukt. Gewoon thuis. Heerlijk!

Voeden

“Dat doen we hier niet”
Wat niet? Ik kijk omhoog in de ogen van een wat oudere dame.
“Borstvoeden”
Ik ben een beetje overdonderd.
Het enige wat ik uit mijn mond krijg is “dan hoef ik die koffie ook niet”.
En ik sta op. Pak mijn boeltje en mijn kids bij elkaar en loop weg. De tranen schieten in mijn ogen.

Noé begint acuut allemaal fratsen uit te halen, het arme meiske voelt natuurlijk ook mijn energie en Ni-lou worstelt in de doek; “ik wil drinken mama”. In mijn hoofd en lichaam gebeurt van alles.

Komt ze achter me aan? Want ik heb niet betaald. Is die vrouw gek geworden, ik mag mijn kind toch wel voeden. Mandi, waarom heb je er niks van gezegd? Ik ben opgestapt dat is ook goed, stel ik mezelf gerust. Kom op herpak je, je loopt midden in Amersfoort, even een ander plekje zoeken dan mag je huilen. Mijn lichaam lijkt op slot te gaan.
Ik mag hier niet zijn, ik heb geen recht van bestaan. Huh?
Dit is echt seconde werk en ik schiet in een oud patroon. Een oud gedrag en een oud gevoel.

De dag ervoor waren we in het dierenpark waar ik niksvermoedend voedde en toen kwam er iemand naar mij toe die zei: “wat ben je lekker bezig”. Ik begreep haar niet en vroeg wat ze bedoelde. Ze wees naar Ni-lou en mijn borst. “Borstvoeden in het openbaar”.

Eerlijk gezegd ben ik me nooit bewust geweest van het feit dat het een ding is. Ik hang mijn tiet er overal uit waar Ni-lou honger heeft. Het is de manier zoals ik haar voed. En voelt voor mij als een heel natuurlijk gebaar. Dus dat iemand daar iets anders van vind overvalt me als een malle.

Ik strijk neer in een restaurant die ik ken, ik ben er vaker geweest en wij zijn er meer dan welkom. Toch ben ik wat onzeker, en me ineens mega bewust van het voeden. Noé is al halverwege de trap als ik me omdraai en met nog wat betraande ogen aan de man achter de bar vraag: “ik mag hier toch wel voeden”. Ik krijg een grote lach, “tuurlijk lieverd tuurlijk. Zoek lekker een plekje.” Als ik boven kom is Noé al aan het spelen en word ik heerlijk verwend met een latte en een heerlijke salade (Lees: ik trakteer mezelf) Ni-lou drinkt lekker aan mijn borst, ik aai over haar hoofdje: lekker hè meis.

Geen haast

Daar moet ik dus weer een beetje aan wennen. In mijn eigen tempo bewegen. Helemaal zonder mezelf dienstbaar op te stellen. Want ik wil nog langzamer…(en daar heb ik in eerste instantie altijd een oordeel over)

Net voor dat ik ging bevallen en we in de situatie van wel of niet inleiden zaten en ik had gekozen verscheen deze prachtige tekst op mijn beeldscherm.

Dat werd mijn mantra tijdens de bevalling. Maar ook nu hangt op elke verdieping van ons huis deze tekst. Om mijzelf (en mijn partner) eraan te herinneren. We hebben (helemaal) geen haast. Nooit.

Samen met de vraag (vanuit mijn opleiding die ik volg over transformatie in onze diepere lagen) in welke energie ik zou willen bewegen, veranderde mijn perspectief. Ik voelde dat ik toch nog vaker in mijn mannelijke energie bewoog dan ik zou willen. De energie van overleven, van doorgaan. Nee ik wilde weer terug naar de vrouwelijke energie. De energie van open, luisteren en stilstand. Ik voelde mij rustiger, ik kon mij er helemaal in laten zakken en bedacht me dat ik geen haast heb.

Inmiddels is mijn huis één grote gezellige bende (voor mijn gevoel dan) en doen we alles op een tempo die voor ons fijn voelt. Soms moet je jezelf weer even herinneren.
Sindsdien heeft Noë geen peuterdriftbuien meer. Wat een mooie spiegel…

Haal adem en voel. In welk tempo wil jij bewegen? Is dat het tempo waarin je nu beweegt?

eigentempo #haast #bewustwording #inliefdevoorjezelf